نامها، تنها نشانههایی بر نقشهی جغرافیا نیستند؛ آنها روایتگر تاریخ، فرهنگ و ذهنیت جمعی مردمان یک سرزمیناند. هر نام شهری حامل بخشی از خاطره و هویت آن شهر است؛ همانگونه که انسانها با نام خود شناخته میشوند، شهرها نیز با هویتهایشان در ذهنها میمانند.
در روزهای اخیر، اقدام شهرداری در نامگذاری پارک ورودی کازرون با عنوان تل دراز، بازتابهایی در میان شهروندان بوجود آورده است. این مکان که در گذشته نیز با همین عنوان در میان مردم محلی شناخته میشد، اکنون با شکلگیری فضای سبز و پارک عمومی، به نخستین تصویر ورودی شهر بدل شده است.
با اینحال، پرسشی بجا در ذهن بسیاری شکل گرفته است: آیا عنوان تل دراز با این جایگاه تازه، چهرهی فرهنگی و گردشگری کازرون را بهدرستی نشان خواهد داد؟ شهری با پیشینهی درخشان تاریخی، یادمانهای کهن و نامهایی که بخشی از هویت ملی ایران را شکل دادهاند، سزاوار آن است که در هر جزئی از سیمای شهریاش، نشانی از این غنا و زیبایی نمایان باشد.
نام هر مکان، حامل معناست. اگر این معنا با روح زمانه، تاریخ و آرمانهای شهری همنوا نباشد، آن فضا در ذهن شهروندان و مسافران ،خنثی و بیاهمیت یاد میشود.
ورودی هر شهر، سلام نخست آن به رهگذران است؛ جایی که میتواند با نگاهی هنرمندانه، تاریخی یا فرهنگی، نمادی دلنشین از اصالت و پویایی مردمانش ارائه دهد.
شاید انتخاب نام پارکها، میادین و محلهها فرصت مغتنمی برای گفتگوی میان مدیریت شهری و مردم و گردشگران باشد در چنین گفتگویی است که میتوان از دل خاطرات، باورها و افتخارات محلی، نامهایی برگزید که درخور شأن تاریخی کازرون و مردمانش باشند.
کازرون، با تپهها و دشتهای خاطرهانگیزش، نیازی ندارد از گذشته ببُرد، بلکه باید از آن الهام بگیرد.
شاید تل دراز روزگاری نامی مردمی و ساده بوده است؛ اما اکنون در جایگاه ورودی شهر، سزاوار بازنگری و انتخاب نامیست که روایتگر زیبایی، فرهنگ و پیشرو بودن این دیار باشد.
در نهایت، آنچه اهمیت دارد نه تغییر صرف یک نام، بلکه حفظ پیوند مردم با هویت شهریشان است ، همان هویتی که از زبان، خاطره و انتخاب درستِ نامها جان میگیرد و ماندگار میشود.
