کازرون در تاریخ ایران، صرفاً یک شهر نیست؛ گرهگاهی است از خرد، ایمان و شجاعت. نقشبرجسته شاپور ساسانی در تنگ چوگان کازرون، که شکست والرین امپراتور روم را در برابر اقتدار ایران به تصویر کشیده، نخستین سندِ حکشده شجاعت و عزت این سرزمین است؛ گویی تاریخ از همان سنگ، پیام ایستادگی را به نسلها سپرده است.
از همانجا تا روزگاری که سلمان فارسی به بالاترین سطح علم و ایمان رسید و با درایت و نفوذ معنوی خود مسیر هجوم را از وطنش کازرون منحرف کرد تا این دیار از گزند مصون بماند، روشن شد که عقلانیت و تدبیر، نخستین سلاح کازرونیها در دفاع از سرزمین و فرهنگ بوده است. این انتخاب آگاهانه، کازرون را به نماد شهری بدل کرد که همواره جان انسان و کرامت فرهنگی را ارج دانسته است.
این روحیه در دورههای بعد، صورت آشکار مقاومت به خود گرفت؛ زمانی که خواجه عبدالله امیرعضدی، ملقب به ناصر دیوان کازرونی و ناصر لشکر با همرزمانش، در برابر استعمار انگلیس ایستاد و استقلالخواهی را به کنشی مردمی و ریشهدار تبدیل کرد. پس از او، انقلاب اسلامی و دفاع مقدس، صحنه تداوم همین غیرت تاریخی شد؛ جایی که بیش از ۱۳۰۰ شهید کازرونی، با نثار جان خود، نشان دادند این شهر در بزنگاههای بزرگ، اهل عقبنشینی نیست و هزینه عزت را میپردازد.
این زنجیره افتخار در دوران معاصر نیز گسسته نشد؛ از شهدای مدافع حرم اهلبیت(ع) تا دانشمندان و فرماندهانی که در جنگ ۱۲ روزه و هجوم اسرائیل به شهادت رسیدند. چهرههایی چون شهید فریدون عباسی دوانی، دانشمند برجسته هستهای، و سردار شهید فضلالله نوذری، فرمانده ردهبالای نظامی، گواه پیوند عمیق علم، ایمان و شجاعت در هویت کازرونیاند؛ هویتی که هم تولید دانش میکند و هم در میدان خطر، مسئولیت میپذیرد.
در کنار این حماسهها، کازرون به مفاخر متعددی در عرصههای دینی، علمی، فرهنگی و اجتماعی بالیده است؛ از سلمان فارسیِ حکیم و شیخ ابواسحاق کازرونی تا علامه دوانی و نصرالله مردانی در قلمرو دین و فرهنگ، و از خواجه عبدالله ناصر دیوان تا حاج فضلالله نوذری در میدان مبارزه. کازرونی یعنی انسانی ریشهدار، باوقار و مسئول؛ کسی که غرورش در فریاد نیست، در ایستادن است. همین تداوم شخصیتها و ارزشهاست که کازرون را به منبع افتخار، غرور و عزت پایدار در تاریخ ایران بدل کرده است؛ که چهارم دیماه برای پاسداشت این دیار باشکوه، به نام روز کازرون نامگذاری شده است.
«کازرون را به عزت و شجاعت بشناسیم»
