بهمن (۲ فوریه)، روز جهانی تالابها، فرصتی است تا سکوت تالاب پریشان شهرستان کازرون، فریاد مظلومیت یک اکوسیستم ارزشمند را به گوش مسئولان برساند، میراثی که دهه هاست در حسرت قطرهای آب مانده است.
پریشان، که روزگاری بزرگترین دریاچه آب شیرین جنوب ایران و بخشی از ذخیرهگاه زیستی ارژن-پریشان بود، از دهه ۸۰ رو به زوال گذاشت و در دهه ۹۰ کاملاً خشک شد، سطح آب در این تالاب تا ۱۸ مترپایینتر از تراز طبیعی سقوط کرده است.
دلایل اصلی این رویداد عبارتند از برداشت بیرویه از چاهها، کشاورزی ناسازگار و انتقال آب از حوضه تالاب میباشد .
این خشکی، ریزگردها و آلایندههای سمی را برای جوامع محلی به ارمغان آورده و ابعاد امنیتی و بهداشتی یافته است.
احیای پریشان، نیازمند تلفیق خرد بومی با مدیریت نوین است، این یعنی مسئولیت مشترک سازمانهای محیط زیست، جهاد کشاورزی (بازنگری الگوی کشت) و امور آب (مدیریت حقابهها)
روز جهانی تالابها باید زنگ خطری باشد برای عزمی ملی، اکنون زمان اقدام قاطع برای بازگرداندن قطرههای حیاتی به قلب زیستگاه ارژن-پریشان است.
اسما مظفری
